کتاب مرده ای که حالش خوب است اثر احمد آرام

«مرده‌ای که حالش خوب است» نوشته‌ی احمد آرام روایت زندگی‌ پدری‌ عیاش‌ اما دوست‌‌داشتنی است. این رمان نامزد جایزه‌ی ادبی منتقدان و مطبوعات (1384) و نامزد جایزه‌ی ادبی بنیاد گلشیری (1384) شده است.
داستان از نگاه پسربچه‌ای روایت می‌شود که با پدر عیاش، عجیب و دوست‌داشتنی‌ خودش زندگی می‌کند. محل وقوع حوادث داستان، بوشهر، زادگاه نویسنده، است و ویژگی‌های بومی در گویش و دیالوگ‌ها و فضاسازی‌، وجود دارد. از این نظر شاید بشود این اثر را در دسته‌ی رمان‌های بومی قرار داد که فضایی سورئال دارد. داستان گرچه‌ آغازی‌ واقع‌گرا دارد اما به‌تدریج‌ با اساطیر و افسانه‌های سرزمین‌ جنوب‌ در هم‌ می‌آمیزد و حال‌ و هوایی‌ وهم‌آلود و جادویی‌ پیدا می‌کند، اما در داستان خبری از نبرد خیر و شر و جادوگران نیست. فضاهای غیرواقعی، شخصیت‌های دارای قدرت‌های ماورائی و اتفاقات خیالی و عجیب از ویژگی‌های اثر است. حضور پررنگ اسطوره‌های بومی و تاریخی رنگ و بویی بومی به این اثر داده است.
این اثر رمانی سخت‌خوان است، علیرغم جذابیت‌های فراوان، اتفاقات بی‌نظم و بدون ترتیب، اثر را تا حدی غیرقابل درک کرده است. فضاهای سوررئال اثر زیاد و گیج‌کننده هستند؛ مرز میان زمان و مکان، رویا و واقعیت و ذهنیات شخصیت‌ها به تدریج کم‌رنگ و فضای داستان کاملا سورئالیستی می‌شود. داستان ساختار رمان‌های معمول را ندارد با پیرنگی مشخص‌، سلسله اتفاقات وابسته به هم و کشمکش بین نیروهای خیر و شر. داستان همانند رویا یا کابوسی است که مخاطب را در خود غرق می‌کند. او نباید در این اثر به دنبال تعلیق و غافلگیری و گره‌گشایی باشد. خواننده باید خودش را در فضای داستان رها کند و از اتفاقات و رویدادهای عجیب آن لذت ببرد. شخصیت مثبت و منفی در داستان وجود ندارد و جنگی میان شخصیت‌های مثبت و منفی صورت نمی‌گیرد و جذابیت اثر در همان فضاها، توصیف‌ها و اتفاقات عجیب نهفته است. هرچند شخصیت‌ها، فضا و موضوع داستان نیز می‌تواند باعث لذت بردن از داستان بشود.
«مرده‌ای که حالش خوب است» رمانی است که ساختاری معمولی ندارد و در فضایی سورئال می‌گذرد و می‌تواند برای علاقمندان به این نوع داستان‌ها جذاب باشد.